ναι αλλωστε ο σκοπος μου να θιξω την κακκια του κοσμου στην ιστορια και την αιωνιωτητα.
Απλα, καθημερινα λογια, λεξεις, βλεμματα, που πετανε χωρις κανενα ελεος μαχαιρια κατευθειαν μεσα στην καρδια. Κι εσυ πονας, το δειχνεις, το καταλαβαινουν και γι’αυτο ακριβως συνεχιζουν και περνουν το μαχαιρι και στο χωνουν ακομα πιο βαθια, πιο μεσα, να ξεσκισουν την καρδια σου, να σε σκοτωσουν αργα και βασανιστικα, να δουνε  τον πονο στο προσωπο σου, τον πονο που ειναι τεραστειος γιατι δεν ειναι σωματικος αλλα ερχεται απο την ψηχη σου. Ο πραγματικος πονος της καρδιας σου. Ετσι περνανε πολυ ομορφα. Μα φυσικα τι πιο υπεροχο! Υπαρχει αραγε μεγαλυτερη ικανοποιηση απο το να θανατωνεις τον αδυναμο? Λεγοντας αδυναμο εννοω τον καλο, γιατι στις συγχρονες μερες μας δεν υπαρχει ο χαρακτηρισμος καλος, το καλος σημαινει αδυναμος, αγαθος, μπουτναλας. Ετσι λοιπον, σκοτωνεις με την πρωτη ευκαιρια την ψυχη του με ολη την αγαπη και ο,τιδηποτε θείο κρυβει μεσα της. Ενας ανθρωπος χωρις ψυχη τωρα ειναι μια μηχανη, ετοιμη με την σειρα της να θανατωσει κι εκεινη αλλες ψηχες, καταστρεφοντας και η αλλη με την σειρα της αλλους ανθρωπους.
Μια ζουγκλα, μια κολαση, θα κατασπαραζουμε ο ενας τον αλλον μεχρι να εξοντωθει το ειδος μας, γιατι ειμαστε ενα λαθος και το ξερουμε, γιναμε εν

α λαθος γιατι αλλαξαμε την φυση μας, φυγαμε μακρια Του, ειτε συνειδητα, ειτε οχι.

Προκειται για μια πολυ εξυπνη ποιητικη ιστοριουλα που κατα την γνωμη μου εκτος απο αυτο που φαινεται με την πρωτη ματια, υπαρχει ενα βαθυ νοημα. Το βιβλιαρακι το βρηκα τυχαια σε ενα παλιο σιρταρι με υπεροχα σχεδια απο τον Χρηστο Μπουλωτη.

Αυτή η ιστοριούλα έγινε σ’ενα μεγαλο λεξικο, Αύγουστο μήνα
-Θα φύγω, είπε ένα πρωινό μια λέξη,
ουφ, βαρέθηκα στη γειτονιά του άλφα
-Τρελάθηκες; τη μάλωσαν οι γείτονες,
για σοβαρέψου λίγο, η θέση είναι εδώ, μαζί μας…
Αυτά κι άλλα πολλά της έλεγαν
Μα εκείνη έκανε πως δεν άκουσε
Φόρεσε τα καλά της και μια και δυο ξεκίνησε
-Γύρνα πίσω, α γ α π ώ έεει… γύρνα πίσω
Ήταν η λέξη ΑΓΑΠΩ.
Μεσάνυχτα και κάτι
Γλίστρησε αθόρυβη στη γειτονιά του βήτα
Βάσανα, βογκητά, βουή εδώ,
Της μαύρισε η καρδιά στη γειτονιά του βήτα
Άνοιξε βήμα και τσουπ…
Να’τηνε στη γειτονιά του γάμα
Ούτε κι εδώ της άρεσε
Στη γειτονιά του δέλτα ξάπλωσε αποσταμένη
Στον ίσκιο κάποιου δέντρου
Είπε να ονειρευτεί και ονειρεύτηκε
να σεργιανούνε με πανσέληνο σ’ ένα λιβάδι ασημί
Κι ήταν καλό σημάδι
Κολύμπησε στη θάλασσα του θήτα ύστερα
Και μάζεψε μια αγκαλιά λουλούδια στου λάμδα τα λιβάδια
Αύγουστος μήνας κι άνθησαν
Στο πέρασμά της τα λουλούδια
Κι ήταν κι αυτό καλό σημάδι
Μια αγκαλιά λουλούδια…
“Σε ποιον να τα χαρίσω;” συλλογίστηκε, “μια αγκαλιά
λουλούδια και δεν έχω κανέναν”
Τότε κατάλαβε, πρώτη φορά, πως ήταν μόνη,
Πως μοναξιά, ίσως, πήγαινε να πει
Να τριγυρνάς δίχως σκοπό
Με μια αγκαλιά λουλούδια.
Μπαινόβγαινε ανόρεχτα
Στις γειτονιές τώρα
Απ’ όπου πέρναγε “μείνε μαζί μας, αγαπώ”,
της έλεγαν
Μια λέξη της ψιθύρισε “α γ α π ώ σε θέλω”
“κοίταξέ με, αγαπώ” της λέει η μια άλλη
Μα το α γ α π ώ ήταν αλλού,
Μόνο σκεφτότανε πώς θα τη βρει
Τη λέξη που της ταίριαζε,
Κι όταν την έβρισκε, αν την έβρισκε,
αλήθεια πώς θα καταλάβαινε πώς ήταν αυτή και όχι άλλη;
Έπρεπε να τα συναντήσει πριν μαραθούνε τα λουλούδια
Έτσι έπρεπε να γίνει κι έτσι έγινε
Μια νύχτα που έσταζε φεγγαρόφωτο
Ξεστράτισε στη γειτονία του σίγμα
Κάτι της έλεγε: εδώ, εδώ…
Και ξαφνικά άρχισε η καρδιά της να χορευει
μ’ ένα γλυκό ρυθμό κάτι σαν θρόισμα μαζί και φλοίσβος
Ήταν μια λέξη τόση δα, και το ‘νιωσε αμέσως πως αυτή ζητούσε
μόνο αυτή
-Πώς σε λένε;
-Σε.
-Σκέτο Σ ε;
-Ναι, σκέτο. Και σένα;
-Α Γ Α Π Ω.
Με μια υπόκλιση της γέμισε την αγκαλιά λουλούδια…
Κι εκείνη, με φωνή που λίγο έλειψε να σβήσει,
τη ρώτησε
-Και γιατί διάλεξες εμένα; -Γιατί είσαι συ, γιατί ‘μαι εγώ, γι’ αυτό
Γι’ αυτό, λοιπόν τη μια νύχτα ήρθανε κοντά
την άλλη ακόμη πιο κοντά την Τρίτη γίναν ένα και μείναν έτσι.
Περασανε τριακόσια δύο καλοκαίρια κι άλλα δέκα,
περνούσανε τα τρένα, οι πελαργοί, τα χελιδόνια,
κουράζονταν ακίνητα τ’αγάλματα,
παλιώνανε οι λέξεις, κι αυτές μέναν έτσι.
Μοιράζονταν στα δύο ένα πορτοκάλι ένα κρουασάν,
κι ένα φαρφουρένιο γέλιο μοιράζονταν στα δύο,
φορούσανε το ίδιο κόκκινο πουλόβερ
Κι ένα σωρό άλλα πράγματα μοιραζονταν.
Φτιάχνανε με κοχύλια και πευκοβελόνες καινούριες λέξεις
που δεν τις ήξερε το λεξικό ούτε κανένας αλλος.
Κι ένα πρωί, χαράματα,
τρυπώσανε στη γειτονιά του δέλτα
να σβήσουνε το δεν
Περνώντας απ’ το λάμδα
μουτζούρωσαν στα γρήγορα το λίγο
και πήρανε μαζί τους
το πολύ, το πάντα
Ύστερα, ζωγράφισαν ένα μεγάλο θαύμα θαυμαστικό,
το φούσκωσαν σαν αερόστατοκαι ταξιδεύουν από τότε
σ’ ερωτικές ιστοριούλες
Με… καλό τέλος!

Την εποχη του καλοκαιριου τυχαινει να συμπαθω ιδιαιτερα γιατι με φερνει σε επαφη με την ιερη, ανωτερη αυτη υλη. Το νερο.
Το θειο υδορ εξαλλου αποτελεσε την ζωοδοτρα μητρα ολων των πολιτισμων παγκοσμιως.
Οι Παλαιοι πολιτισμοι της Αμερικης, οι μεγαλυτερες θεοτητες των Προκολομβιανων Πολιτισμων γεννηθηκαν και σχετιστικαν απο νωρις με το νερο. Ο Πατερας Ωκαιανος, ο Θεος του Νερου Τσακ των Μαγια, ακομα και το μακαβριο βασιλειο του Κατω Κοσμου ηταν υδατινο στις παραδοσεις των αρχαιων φυλων.
Ο πιο οικειος σε μας Ποσειδονας.

Η θαλασσα. Απλωνεται απεραντη πανω στη γη. Ειναι επικινδυνη, πολυ περισσοτερο απ’οσο μπορουμε να φανταστουμε. Η δυναμη του νερου ειναι ανεξελενχτη και τοσο δυνατη οσο δυνατη ειναι και η ομορφια, η μαγεια του… 

ναι η μαγεια που νιωθω οταν κολυμπω στο κρυσταλινο, διαφανο γαλαζιο. Η δροσερη υφη του νερου με τυλιγει, με αγκαλιαζει, με αγγιζει τοσο απαλα και αρμονικα, με γεμιζει. Τυλιγει ακομα καθε τριχα του μαλλιου μου. Εισχωρει αναμεσα απο τα πιο μικροσκοπικα περασματα, αναμεσα απο τα δαχτυλα μου. Με καλει να ξετυλιξω κι εγω το δικο μου κορμι και να αφεθω στο καλεσμα του. Κανεις δεν θα μπορεσει να με αγκαλιασει, να με χαϊδεψει, να με απογειωσει με τοσο υπεροχο τροπο οπως το νερο. Νιωθω ηδονη, απολαυση, ξεδιψαει η ψιχη μου και το μυαλο μου μεσα στο γαλαζιο. Το γαλαζιο ομως μπορει να γινει μπλε, μπλε σκουρο, βαθυ, αχανες, απεραντο, ατελειωτο…

 Τοτε, μετα απο το ολο παθος και την ευχαριστιση που μου πρεοσφερε ερχετε ωρες που θυμωνει. Το ασχημο προσωπο της δεν το εχει δειξει σε εμενα ακομα, και ουτε θελω να το κανει. Κατω απο το τουλινο πεπλο της κρυβει τοσα μυστικα. Η στερια ειναι ο κοσμος μας, στη θαλασσα ομως κρυβονται πολλοι κοσμοι θαμμενοι μεσα στον ταφο της αγκαλιας της. Ασυλληπτα και απεριγραπτα, η μεγαλυτερη φαντασια ενος μυαλου ειναι ισως ικανη να σκφτει το ελαχιστο απο αυτα που σκεπαζει. Τα μυστικα δεν ειναι παντα ευχαριστα αλλα περισσοτερο επικινδυνα σαν την ιδια την θαλασσα, επικινδυνα και ανατριχιαστικα… Γι’αυτο ακριβως και επελεξε η θαλασσα να τα μας τα κρατησει κρυφα, να μη μας τα φανερωσει ποτε γιατι ετσι πρεπει να γινει. Πολιτισμοι. Η ιστορια μονο τοσων χρονων και αιωνων μας τρομαζει. Το ανεξιγητο, το απιαστο. Κοσμοι και πλασματα, αποκρουστικα ή ελκιστικα, ο βυθος ειναι μια αβυσσος, μια αβυσσος, ενας δρομος προς κατι μεταφυσικο, ανεξερευνητο, μακρια απο τον ανθρωπο και μακρια το θελει η φυση, ειναι το χαος. Απουσια η παρουσια του Θεου?
Ενα μικροσκοπικο κομματι αυτης της θεοτητας μπορω να αγγιξω και να βυθιστω μεσα σ’αυτην, να κολυμπησω. Νερο… το στοιχειο αυτο, δινει μια αισθηση λαγνειας και ικανοποιησης μαζι. Το πιο σημαντικο? Το συναισθημα που παντα και παντου επιζητω, σπανια μπορω να το βρω… και οχι απλως να το βρω, αλλα να το νιωσω και να το κανω δικο μου.
Ελευθερια.

Μονο στη θαλασσα μπορω να νιωσω πραγματικα ελευθερη, στο νερο. Ισως να ειναι η σκεψη του οτι ειναι καλοκαιρι και δεν εχω μαθηματα, υπωχρεωσεις. Δεν ξερω και δεν με ενδιαφερει να μαθω. Στο νερο νιωθω πραγματικα ελευθερη. Ειμαι ολοκληρωτικα ελευθερη. Στο μυαλο μου, στην ψυχη μου, στην φαντασια και στο σωμα μου. Το σωμα μου κινηται οπως θελει. Χωρις περιορισμους και δυσκολια. Χλαρωνει, ανοιγει, γινεται ελατο και απλωνεται τοσο ευκολα, τοσο φυσικα, τοσο αρμονικα. Πεταω. Το σωμα μου παιρνει οποια μορφη θελω, τα ποδια μου, τα χερια μου, και φενονται ολα τοσο ομορφα κατω απο το νερο. Ποτε δεν μου αρεσε το σωμα μου. Το κοιταω να ταλαντωνεται μεσα στο νερο και το βλεπω υπεροχο… λες και δεν ειναι δικο μου… μεταμορφωνωμαι. Οχι. Το αντιθετο. Τοτε ειναι που βλεπω πως πραγματικα ειμαι. Και εκεινη μονο την στιγμη αγαπω τον ευατο μου γι’αυτο που ειναι. Μεσα στον κενο χωρο, επιλεγω οποια κατευθυνση θελω, οποια και να παρω οπως και να κυλιθω καντα η ιδια αισθηση, η ιδια αντιδραση. Με αγαπαει. 
Πεταω. Το πεταγμα ειναι ιδιο με το κολυμπι. Ο ουρανος και η θαλασσα ειναι ενα. Ο ουρανος, γαλαζιος αρχικα, μετα μπλε, μαυρος και αχανης, τρομαχτικος αργοτερα, ειναι ακριβως οπως η θαλασσα. Ανεξερευνητα, αβυσσοι και τα δυο. Στον πατω την αβυσσσου της θαλασσας ή του ουρανου βρισκεται ο Θεος? Εισαι ελευθερος να πεταξεις, ελευθερος να κολυμπησεις οπου θες. Να μετακινηθεις. Πανω κατω, δεξια, αριστερα.
Το νερο ομως γινεται ενα με το σωμα μου, γινεται ενα. Με παρασσυρει και με καταπινει με την δικη μου αδεια. Μου δινει αυτο που θελω. Νιωθω πως ειμαι μοναδικη. Οταν σχισω την επιφανεια του νερου με το χερι μου, και απο εκεινη την σχισμη βουταω ολοκληρο το σωμα μου μεσα σε αυτην… τοτε ειναι που με το χερι μου χαραζω μια πορτα, εισχωρω και μπαινω μεσα στην διασταση της μαγειας, της ηδονης, της ευχαριστισης, της απολαυσης, της ελευθεριας, γινομαι ενα με ενα σωμα που ξερω πως θα ειναι ανοιχτο να ενωθει μαζι μου για παντα, και ενωνωμαι με το θείο, και ενωνωμαι και με μεταμορφωνει.

Προσφατα ανακαλυψα την υπαρξη μιας νεας ψυχολογικης ασθενειας.
Μπορει η τρελα αυτη να μην φενεται με την πρωτη ματια αλλα ειδικοι ισχυριζονται πως ειναι επικινδυνη.

Δυστυχως δεν επιδεχεται θεραπεια, κι ομως εμενα αυτο ειναι που με γοητευει.

Αληθεια, εχετε ποτε γνωρισει καποιον που να πασχει απο ρομαντισμο?

Filed under: ★ My Posts, ♥ All Tagged: Elena Addams, Romance ]]> http://elenarcaniaddams.wordpress.com/2011/07/29/romance/feed/ 0 elenarcaniaddams 1286110749_50ddba73b8_b http://elenarcaniaddams.wordpress.com/2011/07/19/relatives/ http://elenarcaniaddams.wordpress.com/2011/07/19/relatives/#comments Tue, 19 Jul 2011 14:11:44 +0000 ☥ Elena Addams ☥ http://elenarcaniaddams.wordpress.com/?p=275 ]]> Ακουγεται παραξενο και αχαριστο αλλα δεν θελω να ασχολειται κανεις μαζι μου. Γινεται? Και εννοω τους συγγενεις. Θελουν να βρισκονται συνεχως μεσα στα ποδια σου, αν εισαι θυμωμενος να σε ηρεμησουν, αν εισαι στεναχωρημενος να σου συμπαρασταθουν, αν εισαι χαρουμενος να μοιραστουν την χαρα σου. Τι ωραιο πραγμα οι συγγενεις ε?
Ε, λοιπον ειναι οι πιο σπαστικοι και ενοχλητικοι ανθρωποι στον κοσμο. Μπορω να γινω αορατη? Μπορω να εξαφανιστω? Δεν την θελω την αγαπη σας. Δεν το θελω το ενδιαφερον σας. Καντε σαν να μην υπηρχα ποτε. Μην συμπεριφερεστε με τοση στοργη, σε σημειο που καταντα πληκτικη, κατανταει αηδια. Σιχαινομαι την επιμονη σας να μου κρατατε παρεα, να μου μιλατε διαρκως. Τι νομιζετε πως κανετε? Αν θελω παρεα λογικα θα παω να μιλησω με κανεναν φιλο μου. Ρωτατε τα προσωπικα μου, τα ενδιαφεροντα μου. Λες κι εγω γεματη ενθουσιασμο που ρωτατε θα αρχισω να διηγουμαι τις περιπετειες μου.
Και αντε, παει στο καλο καθομαι και συζητω μαζι σας. Τοτε ειναι που αρχιζει το πανηγυρι. Με την εντυπωση πως μιλανε σε ενα πενταχρονο σου δινουνε συμβουλες τοσο παιδιαστικες, τοσο κλασσικα αηδιαστικες και κλισσε που με κανουν να ντρεπομαι. Ναι, με προσβαλετε οταν κανετε σχολια λες και η νοημοσυνη μου ειναι πολυ κατωτερη και γενικως ειμαι ενα καθυστερημενο που δεν εχει βγει στον κοσμο. Ευχαριστω πολυ. Τωρα θα τον μαθω. Καλα που εχω κι εσας να με κρινετε και να με συμβουλευετε. Φενεται πως εκεινοι, οταν ηταν 15 χρονων, πιθανον ηταν καθυστερημενα και φυτα, οποτε φανταζονται πως λογικα αφου ηταν ετσι, θα πρεπει να ειμαι κι εγω σαν τα μουτρα τους.

Αλλα εκει που σπαεις πλακα και καταλαβαινεις την ειρωνεια, την γελειοτητα της καταστασης, ειναι οταν εχουν παρει την αποφαση να μιλισουν σοβαρα για διαφορα υπαρξιακα, γενικουρες και θεωριες. Τοτε ειναι που συνειδητοποιω πως το iq μου ειναι πολυ μεγαλυτερου βαθμου απο το δικο τους. Ανθρωποι 40 χρονων και δεν ξερουν να ξεχωριζουν καποια βασικα πραγματα, καποιες αξιες, αλλα φενεται ποσο λαθος εχουν μεγαλωσει, με τι καταλοιπα, τι κακες συνηθειες, τι ανωμαλο τροπο σκεψης. Και ολα αυτα τα θεωρουν απολυτως φυσιολογικα, οπως και οι περισσοτεροι ανθρωποι σημερα.
Πριν δυο ωρες συναντησαμε την θεια μου στον δρομο. Κοκκινη απο τον ηλιο καθως ειμουν, με τον πονο της πρωτης μερας της περιοδου, με το κεφαλι μου να ζηματα απο την ζεστη, υδρωμενη, κουρασμενη, κατακοπη, με ενα σωρο υπωχρεωσεις στο μυαλο μου… ηρθε ο λογος της να με αποτελειωσει.
“Κοριστι μου! τι κουκλα που εισαι? Αχ αχ αχ ολο κατσουφιασμενη εισαι. Μην καθεσαι σαν να εισαι μαλλωμενη, χαμογελα λιγο! η ζωη ειναι ωραια! ελα να δω στο προσωπακι σου ενα χαμογελο… μπλα μπλα μπλα μπλα…”
Ειναι τοσο δυσκολο να καταλαβει κανεις πως ενας ανθρωπος δεν μπορει να ειναι ολη μερα χαρουμενος. Για να ειμαι κατσουφιασμενη το πιο λογικο και απλο που μπορεις να σκεφτεις ειναι πως η ψυχολογια μου και οχι μονο δεν ειναι καθολου καλα. Αλλα και καλα να ηταν, δεν καταλαβα γιατι πρεπει να γελαω. Και μολις μου το ειπε αυτο, επρεπε να ξεχασω ολη την αθλια κατασταση μεσα στην οποια βρισκομουν και να αρχισω να τραγουδαω, να χορευω, να κανω σβουρες και κολοτουμπες στον αερα φωναζωντας “Ειμαι καλα! Ειμαι καλα!!”
Οχι δεν ειμαι καλα! Και ουτε θα γελασω ουτε θα τραγουδησω. Θα κατσω σε μια γωνια με το κεφαλι κατω ειτε σ αρεσει ειτε οχι. Γιατι ετσι νιωθω γιατι να το κρυψω?

Τις περισσοτερες ομως φορες ειμαι καλα. Ειμαι ευτυχισμενη. Γινεται κατι χαρμοσυνο. Χαιρομαι κι εγω. Το προσωπο μου εχει την κανονικη, συνηθισμενη τουεκφραση.
“Κουκλα μου! τι εγινε? Ποπο ειδες τι ομορφα περναμε? Δεν χαιρεσαι ομως, δεν γελας, γιατι? τι σε απασχολει, ελα πες το στην θεια…”
Και παλι η κατασταση ειναι τραγικη. Ειμουν χαρουμενη. Αφοτου ηρθες εσυ και αρχισες να μου σπας τα νευρα ειμαι χαλια. Με βλεπεις να κλαιω? Νιωθω υπεροχα ειμαι οκ. Πρεπει για αλλη μια φορα να παρω σαρπαντινες και πυροτεχνηματα, να τα πεταξω στον ουρανο και να εκφραζω τον ενθουσιασμο μου?
Μπραβο, μου χαλασες την διαθεση, δεν ειμαι καλα πια και θελω να φυγω απο εδω.
Μην επιρρεαζεστε απο τα δυο παραδειγματα. Αυτα ειναι τα πιο φυσιολογικα. Τα αρρωστα δεν τα αναφερω. Με λιγα λογια οι συγγενεις θελουν να επεμβαινουν στην ζωη σου, να ενδιαφερονται για σενα, να ανακατευονται, να σου σπανε τα νευρα, να ειναι συνεχως πανω απο το κεφαλι σου και να το παιζουν εμπειροι προστατες.
Εγω το ξερω πως οι δικοι μου με αγαπανε πραγματικα. Αλλα αυτο ειναι ακριβως το προβλημα. Δεν θελω τετοιου ειδους αγαπη, δεν την θελω την αγαπη σας και το ενδιαφερον σας. Φυγετε. Ειμαι αχαρηστη. Η αγαπη σας μου προκαλει αηδια. Αν με αγαπατε, το μονο που εχετε να κανετε για να την αποδειξετε ειναι να με αφησετε σαν να μην υπηρχα και ουτε θα ηπαρξω ποτε.

Γνωριζω πολυ καλα τους ανθρωπους που με περιτιγυριζουν.
Και δεν εννοω τον χαρακτηρα (αν και αυτον γνωριζω) αλλα την συμπεριφορα τους. Την αυρα, τον αερα, την ενεργεια που βγαζουν. Ξερω τις αντιδρασεις τους. Τα ματια μου ειναι λιγες φορες ανοιχτα. Δεν μπορω να δω τι εινα διπλα μου. Ξερω ομως.

Τον γνωριζω απο τον τροπο που περπατα. Καθε βημα του δηλωνει την ταυτοτητα του. Δεν ειναι δυσκολο.
Η γιαγια μου δεν εχει γερα ποδια και κουτσαινει. Αλλλα βηματα ειναι βιαστικα, ανυπομωνα, ανυσηχα, νευρικα, γρηγορα, επιτακτικα… η μητερα μου βρισκεται διαρκως σε μια συνχηση με το ανχος χιλιαδων υποχρεωσεων να την πνιγουν. Αλλα ειναι αργα, αποφασιστικα και σταθερα, σιγουρα για εκει που θα πατησουν. Αλλα παλι τοσο εκνευριστικα, αχωνευτα, σπαστικα… καλυτερα να κατσεις κατω και να μην ξανασηκωθεις με ζαλιζεις. Και καποια αλλα αοριστα, ανεμελα, εξαλλα, περισσοτερο χοροπηδουν παρα περπατουν. Ομως ολα τα υπολλοιπα βηματα ειναι απροσδιοριστα. Δεν χαρακτηριζονται, μονο εχουν την δυνατοτητα να μου φαναιρονουν αθελα τους το συγκεκριμενο ατομο.

Γνωριζω καθε κινιση τους. Ξερω ποτε εχουνε προβληματα. Ξερω ποτε ειναι απογοητευμενοι, απελπησμενοι, ικονοποιημενοι ή ευτιχισμενοι. Ξερω ποτε ανοιγει την τσαντα του για να παρει το κινητο του ή ποτε για να παρει τα χαπια του. Ξερω ποτε κουραστηκαν, ποτε θυμωσαν, ποτε βαρεθηκαν, ποτε θελουν να φωναξουν. Και ολα αυτα τα ξερω χωρις να χρειαζεται να μιλισουν. Ξερω ποιος μπηκε απο την εξωπορτα, ποιος ανεβαινει τις σκαλες. Κι αν περασει εξω απο το δωματιο μου, Ξερω ποτε θα σταματησει για να μπει, και ποτε οχι. Ξερω ποιος χτυπα την πορτα. Ολοι εχουν τον δικο τους τροπο, αν και στους περισσσοτερους ισως  μοιαζει με ενα απλο “τικ-τακ”.

Γνωριζω την μοιρωδια τους.
Ειμαι ανικανη να διακρινω αρωματα, φαγητα ή χρωματα μον με την οσφρηση μου. Ποτε δεν μπορεσα. Μπορω ομως να μυρισω τους ανθρωπους. Αυτη η μοιρωδια ειναι διαφορετικη και χαρακτιριστικη. Καθε ανθρωπος, καθε τι ζωντανο εχει την δικη του. Και δεν μπορει να ειναι ομορφη ή ασχημη. Απλα δεν γινεται. Γιατι δεν αναφερομαι σε καποιο αρωμα που φορανε, αλλα την μοιρωδια του σωματος, της πετσας και της σαρκας, μπορει και του αιματος. Αυτη η μοιρωδια ειναι μοναδικη, ξεχωριστη, διαφορετικη, αυθεντικη και την κουβαλας πανω σου. Την μεταφερεις παντου στα υπαρχοντα σου. Στο σπιτι στο οποιο μπαινω, μολις απο την εισοδο του, φτανει ενα δυνατο ρευμα που κατακλιζει το χωρο με την μμοιρωδια του ατομου που κατοικει. Η μοιρωδια του εχει εισχωρησει στο κτιριο, στα επιπλα, εχει ποτισει τους τοιχους.
Γνωριζω την μοιρωδια, γνωριζω το ατομο. Το μονο που χρειαζεται ειναι χρονος και το αρωμα σου θα αποθηκευτει στην μνημη μου. Το δικο μου, δεν το ξερω ακομη. (Καποιοι θα λεγαν εδω ειρωνικα, πως αυτο μοιαζει με αυτο που κανουν τα σκυλια, αρα εισαι ζωο. Δεν βρισκω πουθενα κατι ατειο ή ακομα κατι υποτιμιτικο).

Ξερω καθε στιγμη ποιος ειναι ποιος, τι θελει αν κανει και τι οχι, τι σκεφτεται να κανει, που πηγαινει. Γνωριζω σχεδον τα παντα μονο με την σιωπη. Μολις πει οτιδηποτε, μια φραση, το μυαλο του ανοιγεται μπροστα μου. Παιρνει μαι μορφη οχι στιλπνη, αλλα διαφανη, μονο με την μελανη να γεμιζει και να παιρνει την μορφη των λεξεων που κρυβει. Ξερω πολυ καλα ποιοι ειναι διπλα μου περισσοτερο απ’οσο ξερουν εκεινοι γι’αυτους τους ιδιους.

Σε καμια περιπτωση ομως δε σημαινει πως επιδη τους γνωριζω, τους αγαπω. Απλα τους ξερω. Δυστιχως ολο αυτο μου ειναι αχρηστο. Γιατι…
Μακαρι αυτη η ικανοτητα μου να επιανε και στα προσωπα που πραγματικα με ενδιεφεραν και ηθελα να τους “διαβασω”.
Αλλα εκει… φενετεαι πως απενεργοποιειται η μηχανη.

My secret friend
Oh, take me to the river
My secret friend
So we can swim forever
…

Νιωθω ξανα μια γλυκια απελπισια και απογοητευση.
Ειμαι μονη μου. Παλια δεν το καταλαβαινα, γιατι ηταν κατι το φυσιλογικο. Το νιωθω ομως οταν
τυχαινει να βλεπω τις ζωες των αλλων. Τοτε συνειδητοποιώ πως διαφερω παρα πολυ.
Ειμαι χαρουμενη ομως.Ειμαι μονη μου και ευτυχισμενη με την απελπισια μου αλλα ειμαι ευτυχισμενη. Ισως ετσι να θελω να πιστευω εγω.

Για να μην λυπηθω.

Γιατι κατα βαθος το ξερω πως μεσα μου κλαιω.

Δεν αφηνω τον εαυτο μου να το παραδεχτει ομως.

Γι’αυτο και δεν ειμαι στεναχωρημενη.

Νιωθω ενα βαρος, ενα κομπο, αλλα με παρηγορει το γεγονος πως τελικα δεν ειμαι μονη μου.

Γιατι απο το να ειμαι μονητο μεγαλυτερο κομματι της ζωης μου καταλαβα πως αγαπω την μοναξια μου γιατι ηταν και θα ειναι μαζι μου για παντα.

Ποτε δε παραπονεθηκα για αυτην. Τουλαχιστον οχι φανερα.

Ποτε δεν θελησα να την διωξω απο την ζωη μου. Την αγαπω γιατι δεν με εγκατεληψε ποτε. Και ουτε πιστευω πως θα το κανει.

Ειναι η μονη που με ανεχεται. Η μονη μου φιλη. Ποτε δεν ζητησε κατι απο εμενα.

Μονο ηταν εκει διπλα μου. Κι εγω την αγαπω.

Και στην πραγματικοτητα εγω θελω να ειμαι μαζι της.

Καμια φορα εκεινη με αφηνει για λιγο. Πολλες φορες ενιωσα πως απομακρυνθηκα απο εκεινη. Στην αρχη αισθανθηκα ομορφα. Ναι. Μου εφυγε εκεινο το βαρος απο πανω μου.

Μετα ομως, αργοτερα, ενιωθα ενα κενο.

Χρειαζομουνα ξανα εκεινο το βαρος που πηρε μαζι της φευγοντας. Την αναζητητουσα μεχρι να την ξαναβρώ.

Και οταν την ξαναβρισκα, ξαναβρισκα τον εαυτο μου.
Πραγματικα την αγαπω? Μπορει να μου εχει γινει εξαρτηση η μπορει και να φοβαμαι να την αφησω…
θελω να πιστευω απλα το πρωτο αλλα…
λιγω πολυ ολα υπαρχουν μεσα μου.